Lopikerkapel heette vroeger eigenlijk Sevenhoven, genoemd naar de zeven hoeven die er gestaan hebben. Vanaf ongeveer de 15e eeuw werd het echter in de volksmond liever Lopik-kapel genoemd, waarin natuurlijk verwezen werd naar de kapel die in het midden van het dorp gebouwd was. Deze kapel behoorde bij de Lopikse parochie en was bedoeld voor de mensen die in het oostelijk deel van dit gebied woonden. De Lopikse parochie was namelijk zo uitgestrekt dat er op meerdere plaatsen een kerk gebouwd moest worden.


Waarschijnlijk woonden er in de middeleeuwen al mensen in de polder Sevenhoven. Dit blijkt uit allerlei opgravingen die gedaan zijn en archeologische vondsten onder oude huizen. In deze tijd konden de mensen de polder al droogleggen en dijken bouwen tegen het water van de Lek. Er ontstond in die tijd een groot uitgestrekt weidegebied, wat je nu nog steeds terug kunt zien. Voor de ontginningen was het een moerassig gebied.

Zo vreselijk nat dat zelfs een Romeinse schrijver uit het begin van onze jaartelling, genaamd Tacitus, dit gebied omschreef als een ‘gruwelijk landschap’. Voordat de Romeinen dit gebied bezetten, woonden hier ook al mensen: de Batavieren en de Friezen. De Batavieren zo’n 50 jaar en de Friezen zo’n 10 jaar voor Chr.

 “Loopiker-kapel, drie kwart uurs bezuiden IJsselstein, dus genoemd om dat de kerk alhier, welke de gedaante van een Kruiskerkje heeft, met een spits torentje en flagwerk, behoort tot het niet onaanzienlijke dorp, welks kerk één en een half uur westwaarts van hier is gelegen, en hetwelk genoemd wordt; Loopik.

Deze beide dorpen met de Heerlijkheid Zevenhoven bevatten te zamen 800 inwoners, en strekken zich aan eenen zelfden weg, ruim drie uren in lengte uit; wellicht is hiervan oorspronkelijk de naam van Loopik." (Aardrijks –en geschiedkundige beschrijving der provincie Utrecht 1820, Gorinchem, A. van Zutphen)